Norit

Moje życie zaczęło się gdzieś na łonie natury, ale niedaleko pewnego domu, razem z dwójką rodzeństwa. Moja mama to Nera. Ona też tu jest. Potem jakiś człowiek podrzucił nas pod dom. I od tamtej pory mam regularne, pyszne jedzenie i dach nad głową. Mimo wielu starań moje zaufanie do ludzi nadal jest malutkie. W moim kocięctwie nie było tego tak widać, ale z dorastaniem i kolejnymi przechadzkami robiło się tylko gorzej. Zdarzały mi się okresy mieszkania w domu, ale to dla mnie bardzo przerażające miejsce. Dlatego większość czasu spędzam na zewnątrz i mogę wrócić do gniazdka, kiedy tylko mam ochotę. A tak naprawdę odwagi nie mam zbyt wiele. Nigdy nie oddalam się za bardzo.

Mam łagodne usposobienie i nie szukam zwady, ale nikomu nie pozwolę deptać sobie po łapkach. Wbrew temu, co piszę wyżej, przed kilkorgiem wybranych ludzi wykładam się brzuszkiem do góry. Karen mówi więc, że jest nadzieja. Tylko bardzo łagodne głosy i cierpliwe serca mogą mnie przekonać do adoptowania sobie człowieka. Niektórzy mówią, że niczym szczególnym się nie wyróżniam, ale przyjrzyj się uważnie. Mam w sobie 50 odcieni szarości i ogon jak u rysia rudego — i dumnie go noszę.