Evita

Pierwsze wypatrzyły mnie kocie opiekunki w pewnej wsi. Wcześniej nikt mnie nie widział nad brzegiem rzeki, gdzie mieszkała kocia kolonia. Ponieważ całkiem dobrze czułam się przy ludziach, zabrano mnie stamtąd. Opiekunki zaczęły szukać dla mnie domu tymczasowego. I tak poznałam moją człowieczkę. W tym samym czasie zostałam wysterylizowana i adoptowana. Było nas wtedy tylko 5 kotów i ze starszyzną dogadywałam się bez problemu. Od tamtej pory przeprowadzaliśmy się już kilka razy, a ja polubiłam długie, samotne spacery. Pomagają mi odreagować przebywanie z całą resztą. Wiesz, z wiekiem przychodzą takie chwile, kiedy po prostu nie masz ochoty dzielić z nikim przestrzeni. Młoda ekipa potrafi mnie stresować, choć tak naprawdę wcale mi nie dokucza. Ale robię się coraz starsza i chcę już tylko spokoju.

Moja człowieczka zastanawia się, czy może znalazłby się dla mnie dom, w którym byłabym jedynaczką? Tak naprawdę nie chce sama o tym decydować. Kocha mnie na tyle, by rozumieć, co jest dla mnie najlepsze, i dlatego jest gotowa zdać się na los. Jeśli zainteresuje się mną ktoś, kto nie ma innych kotów, pozwoli mi odejść. To znaczy: zawsze będzie się o mnie troszczyć, ale wie, że być może lepiej byłoby mi w domu bez innych kotów. Wychodzenie na dwór niesie ze sobą wiele niebezpieczeństw. Mogę wychodzić tylko po to, żeby trochę odreagować, i dlatego, że chodzę w zieleń, daleko w pola, gdzie nie jeżdżą samochody ani nie zaglądają inne zwierzęta. Łatwo mnie wypatrzyć z okna, a każdej nocy wracam do domu.

Jest marzec 2022 i wraz ze wzrostem temperatur stanę się nocnym markiem. Wtedy moja człowieczka będzie miała ze mną trudniej. Bardzo chciałaby znaleźć dla mnie bezpieczne miejsce.