Ook schattige pluizenbollen hebben redding nodig

Eerste ontmoeting met Ivan

Dit was mijn eerste ontmoeting met Ivan. Hij was lief en sociaal, dus ik hoefde er niet lang over na te denken. Ik haalde een reismand en nam hem mee naar huis. Daar kon hij in quarantaine en kon ik alles regelen om hem klaar te maken voor adoptie. Nog voor eind april had hij een thuis.

Zijn pech sloeg om in geluk, met een beetje hulp van zijn knappe koppie.

Zo zitten mensen nu eenmaal in elkaar: we vallen op wat mooi is. Maar ook mooie, pluizige en gezonde katten verdienen een thuis. Zeker als ze zo sociaal zijn. Met de nadruk op sociaal!

In het begin vond hij de dierenartsbezoeken best spannend, maar uiteindelijk raakte hij eraan gewend. Bij de laatste bezoekjes, zelfs als hij een vaccinatie kreeg, leek het voor hem al min of meer bij het leven te horen.

Na zijn quarantaine dacht ik dat hij vrij tussen de andere katten kon rondlopen. Helaas ontdekte ik dat hij niet zo dol was op zwart-witte katten, en dus ook niet op Pandy. En dat hij het reuzeleuk vond om achter Mikka aan te jagen.

Dus bracht hij meer tijd met mij door en minder met de katten. Toch merkte ik dat hij wel degelijk graag kattengezelschap had.

Ik maakte me alleen een beetje zorgen of het wel zou klikken met zijn toekomstige broertje.

Inmiddels had ik contact gelegd met een andere vereniging, die in overheidshanden is, en gevraagd of ze Ivan onder de aandacht wilden brengen. Al na 10 minuten kreeg ik bericht dat hij gereserveerd was.

En dat was het wel zo'n beetje! Hij was echt helemaal gek op wilde spelletjes met touwtjes en veertjes, dus daar vulden we de rest van zijn dagen bij Mumcatorg mee.

Op 21 april vertrok hij naar zijn thuis voor altijd. Kort daarna kreeg ik een lief filmpje waarin zijn adoptiebroertje hem kusjes gaf.

En dat was dat. Twee gelukkige katten, allebei voorgoed thuis.