Lang niets geplaatst

Het is alweer een tijd geleden dat ik hier iets heb kunnen plaatsen. Meestal kies ik voor de makkelijke weg: een berichtje op IG. Tijd is hier in huis kostbaar, dus het moet even snel tussendoor. Ik hoop dat wie dit leest, dat begrijpt.

Ik ben inmiddels zover dat ik serieus overweeg een paar camera's aan te schaffen. Dan kunnen die gewoon ons verhaal vertellen.

Maar ja, alles draait natuurlijk om geld. De laatste tijd had ik andere prioriteiten. Een daarvan was het oprichten van de vereniging.

Mumcatorg bestaat

Dus nu kan ik zeggen dat Mumcatorg een voorlopig identificatienummer heeft. Hopelijk zijn we in januari 100% officieel. Ik denk dat we ons veiliger zullen voelen zodra alles definitief is, in plaats van voorlopig.

Me niet veilig voelen

De aanleiding voor de oprichting waren de recente wetswijzigingen in Spanje. Niet omdat ik meer katten ga opnemen, of anders ga zorgen voor de katten thuis en de katten in de buurt die onder mijn hoede vallen. Nee, ik moest Mumcatorg echt oprichten om de jongens en meiden te beschermen die nu rond mijn huis leven en dus zichtbaar zijn.

Het is zo makkelijk voor een willekeurig iemand om een melding tegen je te doen, alleen maar omdat diegene misschien niet begrijpt waarom er katten voor je deur zitten.

Het is hier niet veilig voor mij. Maar toen ik dit huis kreeg, was ik blij en dankbaar dat we weer een dak boven ons hoofd hadden. Dat is een lang verhaal.

Misschien weet je het al, misschien ook niet: mensen zien je zelden als meer dan iemand die katten voert.

Maar dat is het dus echt niet. Voeren is het makkelijke deel. Alle vaste katten in en rond mijn huis zijn gesteriliseerd of gecastreerd. En waar we ook naartoe gaan, ze gaan mee. Ze zijn familie.

Ik voer er nog een paar om dichtbij genoeg te kunnen komen en hun vertrouwen te winnen, zodat ik ze in een reismand kan krijgen. Ik heb geen vangkooi en het is me altijd gelukt om vriendjes te worden. Ik heb een hekel aan dat deel, maar het is zo belangrijk voor wat hierna komt.

Maar goed, probeer mensen maar eens uit te leggen wat een loodzware klus het is. Dus ja, opnieuw ben ik het mikpunt van bekrompen mensen die geen idee hebben waar ze het over hebben. Daarom moest Mumcatorg er komen.

Er gingen maanden zitten in het formuleren van de statuten, het bij elkaar zoeken van alle benodigde informatie en alles wat er verder nog bij kwam kijken. Gelukkig had ik twee mensen die me hielpen en steunden, en die ook deel uitmaken van de vereniging. Ook bij hen heb ik iets zien veranderen in hoe ze naar me kijken, nu ik niet meer de gekke kattenvrouw ben, maar voorzitter van deze vereniging. Grappig hoe dat werkt.

Wat brengt de toekomst?

Die vraag stellen de meeste mensen zich waarschijnlijk wel, met hoe het er momenteel in de wereld aan toegaat. Het voelde absoluut als tegen de stroom in zwemmen, maar dat doe je als kattenredder vanaf dag één. Geen idee, is het antwoord. Natuurlijk heb ik grote ideeën en grote plannen, en ik zou dolgraag een veilige haven bieden. Een blijvend toevluchtsoord, dat is waar ik aan denk.

Maar niet hier

Op deze plek kan ik onmogelijk verder bouwen. Het is straks 3 jaar geleden dat ik hier het contract tekende. Helaas is het al die tijd een enorme strijd geweest, met zoveel verlies.

Ik kan niet alle katten binnen houden. Verreweg de meeste katten die ik in mijn leven heb leren kennen, ook mijn eigen katten, zijn niet gemaakt voor een leven dat zich alleen maar binnen afspeelt. Toch houd ik er zoveel binnen, omdat ik anders gek zou worden van de zorgen.

Ook dat is een lang verhaal, en ik wil het niet hier uitleggen en er zo een eindeloos bericht van maken. Ik weet het niet... Misschien kan ik dat verhaal toch eens vertellen. Op dit moment kom ik nog steeds tijd tekort en probeer ik een inkijkje in ons leven te geven zonder dat het extra tijd kost. Dus terwijl ik veeg, voer en speel, gaat dit allemaal door mijn hoofd.

Heel eerlijk: een paar camera's en livestreams zouden nu het makkelijkst zijn.

Ik weet het niet. Het heeft op dit moment geen prioriteit.

Een blik vooruit

Bati tijdens het eten.

Voor nu wil ik me richten op het vinden van een betere plek voor de meesten van hen. Een plek waar buiten zijn niet gevaarlijk is. Al moet er een omheining komen, met een paar afgescheiden gedeeltes en zo. Dat zou allemaal geweldig zijn. Maar daar is natuurlijk weer veel geld voor nodig.

En ik moet met de auto op pad om plekken te bekijken. Dat kost ook een hoop energie. En die bouw je moeilijk weer op als je ergens woont waar je voortdurend onder spanning staat.

Ik hoop echt dat de oprichting van Mumcatorg kan helpen. Ik ben nu wat aan marketing aan het doen voor mijn bedrijfje, ook al is het zonder winstoogmerk!

Sociale media zijn ons de afgelopen twee jaar niet bepaald gunstig gezind geweest. Dan moeten we het maar op de ouderwetse manier proberen, toch? Nog een taak erbij in mijn dagelijkse routine, en misschien weer een nieuwe vaardigheid voor op mijn cv.

Voor ik het vergeet: er is een Patreon-account ... maar dat lijkt niet erg zichtbaar te zijn. Daarom heb ik besloten om ook Ko-fi een kans te geven.

Hopelijk bereiken we zo meer mensen die ons kunnen helpen ons doel te bereiken: een veilige haven vinden waar we voorgoed kunnen blijven.

Hier werkt het gewoon niet. Ik kan niet zo doorgaan, met zoveel stress.