Mia

Mia pojawiła się pod moimi drzwiami tutaj, gdzie teraz mieszkamy. Był czerwiec 2020, tuż po letniej burzy. Była brudna i wychudzona. Cała w pasożytach i zbyt mała, żeby zostawić ją samą.

Szybko wzięłam transporter i zabrałam ją do środka. Była przestraszona, ale głodna. Wystarczył tydzień, żeby zaczęła wyglądać wspaniale. Na początek wyczyściłam jej uszy, a do tego oczywiście porządnie pozbyłyśmy się pasożytów. Od pierwszego dnia miała świetny apetyt i szybko odnalazła się w roli kotki domowej. Kiedy przyszła pora poznać resztę towarzystwa, na wszelki wypadek zachowywała ostrożność, ale szybko się oswoiła.

Do dziś jest bezproblemowa i przyjazna wobec większości. Ma swoich przyjaciół, ale przez większość czasu żyje własnym rytmem. Najczęściej znajdziesz ją zadowoloną na drapaku, gdzie wygrzewa się w słońcu.

Mia czeka na adopcję — nie ze względu na urodę, ale dlatego, że jest łagodną kotką i wspaniałą towarzyszką.