Tily

W zeszłym roku ktoś mnie porzucił. Taki los spotyka mnóstwo kociąt, rok w rok. Moja człowieczka mówi, że ma nadzieję, że kiedyś wszystkie koty będą wysterylizowane lub wykastrowane, a kocięta staną się rzadkością i będą naprawdę cenione. Jestem za.

Nie byłam wtedy sama. Było ze mną jeszcze jedno kocię — mój brat albo siostra — któremu brakowało mojej odwagi. Chowało się, nie chciało jeść ani pić, a po trzech dniach płacz ucichł. Ja byłam tą odważniejszą i przeżyłam.

Dorastałam z dużym czarnym kotem i jeszcze jednym kocurem, który pozostał niewykastrowany. Poznawaliśmy się powoli, kiedy byłam jeszcze malutka, i nigdy nie było między nami problemów. Szczerze mówiąc, lepiej czułam się z nimi na dworze niż w domu, gdzie kotów było dla mnie za dużo. Tłok mnie stresuje. Jestem mądra, ale też ostrożna.

Jesienią 2025 przeszłam sterylizację, a kilka tygodni później przez uporczywą infekcję trafiłam do szpitala z wymiotami i biegunką. To było kilka ciężkich tygodni. Mam też czip i szczepienia.

Teraz mam około półtora roku (urodziłam się mniej więcej na początku kwietnia 2025), a od ponad roku mieszkam w domu. Moja człowieczka uważa, że dobrze odnalazłabym się w spokojniejszym domu, najwyżej z jednym lub dwoma innymi kotami. Jestem przyjazna wobec innych kotów i potrafię się z nimi dogadać, ale proszę, zadbaj o odpowiednie zapoznanie: bardzo pilnuję własnego bezpieczeństwa.

Moim najlepszym przyjacielem tutaj jest Sam. Ciągle się bawimy. A co zabawne, kiedy przychodzą goście, to ja jestem odważna, a on się chowa. Byłoby cudownie, gdybyśmy znaleźli wspólny dom.

Moja historia ma jeszcze wiele rozdziałów. Dalia opisała wszystko na Patreon, gdzie znajdziesz też więcej zdjęć. Przeczytaj całą historię Tily na Patreon: dołącz do grona wspierających