Cześć, jestem Maya, kotka z krzaków. Robię, co mogę, żeby nikt nie zawracał mi głowy. 
Maya
Kotka · Dorosły (wiek w latach: około 11) · Szylkretowy
najbardziej lubi: obserwowanie świata z kryjówki i przyglądanie się ludziom — tym dziwnym, hałaśliwym stworzeniom.
Zdrowie — lista do sprawdzenia
- Ma mikroczip
- Po szczepieniach
- Po sterylizacji / kastracji
- Po odrobaczeniu
- Po testach i badaniu weterynaryjnym
Maya — historia
21 lutego skończyłam 11 lat. Urodziłam się w domu, razem z rodzeństwem. Mimo to jestem niezłym kocim strachajłą. Zupełnie nie znoszę hałasu — zazwyczaj biorę przed nim nogi za pas. Teraz spędzam długie godziny w domu, bo moja opiekunka za bardzo martwi się moim wiekiem i tym, że ciągle gdzieś znikam.
Gdybyśmy mieszkały w spokojnej okolicy, z pewnością włóczyłabym się po dworze. I byłabym o wiele szczęśliwsza. Możesz mnie adoptować albo po prostu objąć wirtualną adopcją. Zdrowie naprawdę mi dopisuje. Drobne kłopoty z bakteriami przenoszonymi przez kleszcze to już zamierzchła historia — miałam wtedy zaledwie 6 miesięcy. Od tamtej pory cieszę się świetnym zdrowiem.
w obiektywie
Obejrzyj film: Maya
Film po angielsku — pełna transkrypcja poniżej
Przeczytaj historię
Dzień w Mumcat. Trzydzieści kotów. Jeden człowiek. Zaczynamy o 8 rano.
Każdy poranek zaczyna się od obchodu domu, powitania bardzo głupiutkim głosem i szybkiego przeglądu tego, co koty poprzewracały w nocy.
Śniadanie podawane jest na zmiany. Malu dostaje inhalator. Bagheera — krople do oczu. Nera — lek na tarczycę ukryty w solidnej porcji Churu. Niektóre koty jedzą razem. Inne nie jadają z nikim. Nigdy. A Evita oczywiście już przyszła się upomnieć.
Potem: mycie misek, sprzątanie legowisk i wielkiej kuwety, a na koniec chwila na mruczenie. Kiedy koty drzemią, ona poluje w internecie na promocje przy zakupach hurtowych. Przy trzydziestu kotach żwirek idzie jak woda.
Popołudnia to czas na weterynarza — zwykle dwa razy w tygodniu, po dwa koty na wizytę. Albo na zakupy: żwirek, sucha karma, puszki i karmy specjalistyczne. Albo na pranie: kołdry, poduszki, koce… wszystko świeżutkie, gotowe do drzemki.
O siódmej wieczorem pakuje torbę i rusza do kolonii kotów wolno żyjących. Kilka kotów przysiada obok niej. Kilka trzeba zawołać. Napełnia miski w dwóch lub trzech miejscach.
Potem wraca do domu na ostatni posiłek dnia. Koty zawsze są za niego ogromnie wdzięczne. Słychać to po syczeniu.
O pierwszej w nocy Nera dostaje ostatnie tabletki, a Bagheera — ostatnie krople do oczu. Jeszcze tylko kontrola, czy w każdej misce jest trochę suchej karmy. I wreszcie ktoś poza kotami może się wyspać.
Tak wyglądał prawdziwy dzień w Mumcat. Jutro ona zrobi to wszystko od nowa.