Steeds meer katten

Een jaar sinds Athena verdween

Juni is een verdrietige maand. Het is een jaar geleden dat Athena verdween. Sinds half mei voelde ik het verdriet steeds sterker worden, zonder eerst te begrijpen waarom. En toen begreep ik ineens waarom het wakker worden zo moeilijk was. 1 jaar, en ik ben er nog lang niet aan toe om dit hoofdstuk af te sluiten. Terwijl ik dit schrijf, ben ik duizelig. Ik zweet net zo erg als vorig jaar (hittegolf). Die golven van hitte zijn terug, net als toen. Het lijkt alsof mijn hele lijf al die momenten opnieuw beleeft. Het leven draait in kringetjes. Met China gebeurde hetzelfde. Ook zij verdween. Zulke dingen gebeuren met katten die vrij rond kunnen lopen. Je moet het accepteren of ze binnenhouden. Het betekent niet per se dat ze doodgaan. Soms vinden ze een ander thuis. Net zoals Charlie en Tato bij ons onderdak vonden. Ik probeer het wat minder zwaar te maken. Als iemand vermist is, mens of dier, kun je dat hoofdstuk niet afsluiten. Als de twijfel zich eenmaal heeft genesteld, gaat die niet meer weg. Hoelang dat duurt, weet niemand. Gevoelens liggen niet altijd zo aan de oppervlakte als de laatste dagen, maar de twijfel laat je nooit los. Het is als een mislukte tatoeage op je ziel. Hij zit er, en brandt de ene keer meer dan de andere. Echt genezen doet het nooit. Beter leren loslaten is tot nu toe het enige antwoord dat ik heb gevonden. Maar vandaag voel ik me dood vanbinnen. Bovendien gaat het gewoon helemaal niet goed. De buurman is de laatste tijd totaal niet meer in de hand te houden. Vannacht werd ik wakker van vreemde geluiden. Hij was aan het schieten in zijn tuin, het moet 3-4 uur 's nachts zijn geweest. Als hij in de buurt is, slaap ik net als de katten. Nu, in de zomerhitte, gaan ze 's nachts op pad en liggen ze overdag ergens in de schaduw voor pampus. En dan werk ik. Veel slaap zit er dus niet in. Tot ik ineens instort en een paar uur als een blok slaap. En zo werd ik dus wakker van het droge geknal van schoten. Een fantastische dag, hoor! Ik zoek een plek waar we naartoe kunnen verhuizen, in de hoop dat we om te beginnen een beetje rust krijgen en de kans om als gezin weer tot elkaar te komen. Dat hebben we nodig. De katten voelen al die stress. En ik moet ze zo veel mogelijk binnenhouden. Met die hitte en al mijn angst voelen ze alles zo sterk aan dat ik er soms toch een paar naar buiten moet laten. Even een luchtje scheppen, hun energie kwijt kunnen, en dan maar hopen dat al hun kattenwijsheid ze veilig thuisbrengt om overdag uit te rusten. Onze nachten zijn dus veel beter dan onze dagen. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam een poesje dat uit een van de bakjes op de vensterbank at op een dag met 3 kleintjes aanzetten. Ze bleven drie dagen, dus vroeg ik om hulp. De kleintjes zijn tussen de 2 en 3 maanden oud, laten zich aanraken en zijn min of meer sociaal. Met een klein beetje geduld is zelfs de meest terughoudende geschikt voor adoptie. Dus de hulpvraag was de deur uit, alles was in gang gezet, en ineens waren ze weg. Ik voelde me een beetje stom. Maar uiteindelijk kwam er eentje terug met mama, en die ging niet meer weg. Alleen wist ik niet goed wat er met de andere twee was gebeurd. Vanochtend doken die ook weer op, met enorme honger. Die moederpoes moet zo vaak heen en weer zijn gelopen tussen die twee plekken. Maar ze deed het wel. Arm ding. Hoe dan ook, het herenigde gezinnetje heb ik naar de binnentuin gebracht, waar ze niet opnieuw kunnen verdwijnen. Zo kunnen zij en alle andere katten alvast aan elkaars snoet wennen, en kan ik voor de kleintjes zorgen tot ik een oplossing vind en iemand ze in huis neemt als pleegkat of adoptiekat. Dus ja, nog meer katten. Maar ik wil ze hier echt niet houden, dit moet tijdelijk zijn. Ik moet een thuis voor ze vinden. Zeker nu mijn eigen situatie zo onhoudbaar is. Ik ben geen veilige haven meer. Ik moet zelf ook een beetje gered worden. Weer op krachten komen en tot rust komen. Meneer Gezellig heeft inmiddels een naam. Het wordt Jimmy. En het is echt een slim kereltje. Hij is ontzettend lief, alert en speels. Als je er niet bent, speelt hij wat en valt daarna op de bank in slaap. Een perfecte kat voor een appartement. Hij is zelfs al met een paar van de andere katten gaan spelen. De oudere katten benaderden hem eerst uit nieuwsgierigheid, en niet bepaald vriendelijk, maar dat werd al snel spelen. Ik sta er eigenlijk van te kijken. Met de andere twee is het een heel ander verhaal. Buiten is het een wildernis. Ze hebben daar een week langer doorgebracht, en op deze leeftijd maakt dat behoorlijk verschil. Kleine Jimmy had geluk, of hij was slim. Het klinkt als een prinsenverhaal.

Ik laat dit bericht zoals het is. Ik weet niet wat er gaat gebeuren, maar ik heb verteld over deze situatie, de katten, de plek en de kleintjes. Laten we hopen dat er snel een oplossing komt voor alles wat nog onzeker is. Ik kan niet wachten op de dag dat ik zonder angst de deur uit ga. En dat ik ze allemaal gezond en ontspannen zie. Juni mag nooit meer een verdrietige maand zijn!

Geschreven in juni 2017

Vandaag herlezen, in 2022,

Want Mumcatorg wordt een vereniging, hopelijk binnenkort. Een nieuwe website, een nieuwe uitstraling, meer kattenverhalen die hier binnenkort zouden verschijnen. Een soort nieuw begin. Maar vergeten kan ik niet. En toevallig werd de tekst hieronder uitgekozen om de blog die je nu leest «even snel te vullen». Dit bericht is geschreven door dezelfde persoon die nu aan het woord is.

En nu herinner ik me weer hoe zwaar die zomer was. Ik herinner me dat extra jaar daar, met steeds meer katten en zo veel stress, zo veel angst. In januari 2019 stond ik er financieel rampzalig voor. Daarbovenop blokkeerden de banken mijn laatste binnenkomende geld, waardoor ik geen huur meer kon betalen en geen eten kon kopen voor de katten en mezelf. Toen wist ik dat ik die achterstallige rekeningen en huur nooit meer zou kunnen inlopen. Zodra je onder nul komt, loopt het razendsnel op.

In mei 2019 verhuisde ik 21 van mijn 23 katten naar een plek in de wildernis. In het Spaans heet dat een finca rústica. Meestal is daar geen stromend water en geen elektriciteit. Op deze plek stond niet eens een huis. Het was een Cabaña de volta. Een door mensen gemaakt, grotachtig gebouw. Ik zette er een caravan bij en we begonnen vanaf nul. Daar zal ik hier nog meer over schrijven. Helaas ben ik katten verloren. Ik kan dit hoofdstuk nog steeds niet uit mijn hoofd en mijn hart wissen.